F*ck you & het “de-boom-in”-principe.

Hoe langer we op deze aarde vertoeven, hoe meer we de medemens leren kennen.
We kunnen en mogen niet iedereen over dezelfde kam scheren, maar naar mijn gevoel lijkt de mensheid steeds meer te gaan leven volgens het “de-boom-in”-principe.

Eerlijk gezegd ben ik soms wat jaloers op mensen die dingen eenvoudig van zich af kunnen laten glijden.
Er zijn mensen wie het werkelijk geen zier kan schelen wat de ander uitspookt of meemaakt.
Wel vind ik dat er een grens is waar we tegenaan beginnen te lopen of toch op z’n minst proberen om te kijken hoe ver we kunnen gaan.
Bepaalde mensen in onze omgeving zeggen net iets te snel dat ze zich er niets van aan trekken.
Er blijken enkele moderne trends bezig waarin je je vooral niet moet aantrekken van anderen.
Laat staan dat je een ander ter hulp zou schieten indien deze in de problemen zit.

Welke trends zie ik:

Je hoeft zeker niet …

  • … aan te trekken van een ander;
  • … afvragen of alles in orde is met een ander;
  • … je buren goeiedag zeggen;
  • … iemand met pech ter hulp schieten;
  • … vriendelijk te zijn tegen een vreemde;
  • … iets te doen zonder er zelf iets voor terug te willen.

Welke denkwijze’s merk ik op:

  • Ik mag mijn mening zeggen, hoe grover hoe beter, ook al kwets ik er mensen mee ;
  • Als iemand mij belt, dan moet ik niet opnemen. Ik bel uiteraard ook niet terug;
  • Als ik iets beloof aan iemand, dan moet ik dat niet doen. Ik laat ook niets weten, dat ze hun plan trekken;of het kan nog beter:
  • Ik spreek af met iemand. Als die dan verdere afspraken wil maken daarover, dan houd ik me voor dood en reageer niet meer;
  • Als ik een probleem heb, dan zeg ik niets. Ik verwacht dat iedereen me dan begrijpt en rekening met me gaat houden. Als ze dat niet doen, dan verwijt ik hen dat ze geen respect hebben … ;

Bovenstaande opsomming zijn dus dingen die ik de laatste maanden meer en meer ben beginnen opmerken.

Nu hoor ik je misschien denken: “Ik hoef helemaal mijn telefoon niet op te nemen, en al zeker niet terug te bellen als ik daar geen zin in heb”.
Deze reactie heb ik al meermaals gehoord. Zo in het genre van: “Ik moet juist niks”.
Wel, soms “moet” je wel iets. Al is het maar uit beleefdheid. Je kan niet verwachten dat iedereen voor je springt en zelf de egoïst uithangen.

Wat zou de reden kunnen zijn?

Ik denk dat één van de hoofdredenen van dit soort gedrag de huidige jachtige maatschappij is.
Mensen zijn continue in de weer met vanalles en nog wat en verliezen soms de pedalen. Wij mensen zijn hier niet voor gemaakt, we kunnen gewoonweg niet 24/7 paraat staan. Zowel niet lichamelijk als geestelijk.
Er is tegenwoordig ook een continue drang om alles perfect te (willen) doen.
Op sociale media (die trouwens ook wel handig kan zijn) lijkt alles perfect.

Wat kunnen we eraan doen?

Af en toe moet je gewoon je schouders ophalen. Er zijn tal van mensen die wel respect tonen voor hun medemens, die wel klaar staan voor anderen en die je niet dagelijks hoeft te zien of te horen om te weten dat ze er zijn.

Als je na verloop van de tijd tot de conclusie komt dat bepaalde mensen veel nemen , maar niks geven (niet letterlijk natuurlijk) dan kan het een prima zet zijn om afstand of afscheid van hen te nemen.
Let op, nu moet je niet plots iedereen gaan verbannen uit je leven.
Het merendeel van de mensen in je omgeving hebben het WEL goed met je voor.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: