Toen ik enkele jaren geleden besloot om minder te gaan werken was de reactie gemengd.
Sommige mensen vonden het een goeie zet, vele anderen bekeken mij vanaf dat moment als een luierik.
Hieronder volgt een pleidooi om soms eens lui te zijn (en dat is niet negatief).

Wij mensen zijn geprogrammeerd om te overleven. Zoals we in een vorig artikel konden lezen moest de mens zien aan eten te geraken. Door de evolutie is de mens in een wereld geraakt waar het overleven op zich geen echte vereiste meer is in de zin van jagen met een speer.
Het voedsel op de plank brengen kennen we vandaag natuurlijk wel nog.

Ik kreeg regelmatig de reactie dat men wat ik deed “ook wel wilde doen”.
Enkele jaren geleden stopte ik met full-time werken en besliste ik om vanaf die dag part-time te werken.
Toen ik vroeg waarom men het gewoon niet deed kreeg ik verschillende antwoorden. Gaande van “Ik durf dat niet” tot “Ik kan niet weg uit de huidige situatie”.
Laat mij stellen dat ik er zelf een tweetal jaar over heb gedaan om de stap effectief te zetten. Er is een soort van angst die er bij komt kijken en het vraagt redelijk wat moed om toe te geven dat het niet meer lukt.
Nu bleef ik dus achter met de vraag van waar de angst om dergelijke stap te zetten vandaan komt?

De Australische palliatief verzorgende Bronny Ware getuigde over waar mensen het meeste spijt van hebben op het einde van hun leven.
In de top vijf van de antwoorden vinden we:

  1. Ik wou dat ik de moed had gehad om mijn eigen leven te leiden. Niet dat wat anderen van mij verwachten.”
  2. Ik wou dat ik minder hard gewerkt had.”
  3. “Ik wou dat ik de moed had gehad om mijn gevoelens uit te drukken.”
  4. “Ik wou dat ik contact had gehouden met mijn vrienden.”
  5. “Ik wou dat ik mezelf gelukkiger had laten zijn.”

Als we bovenstaande lijst lezen merken we dat de antwoorden 1, 2 en 5 héél veel te maken hebben met waar we het hier over hebben.

“Ik wou dat ik de moed had gehad om mijn eigen leven te leiden. Niet dat wat anderen van mij verwachten.”

We leven allemaal ons eigen leven, maar zoals we uit bovenstaande titel kunnen afleiden hebben we het gevoel dat we zeer veel doen wat een ander van ons verwacht.
Vanaf het moment dat we geboren worden krijgen we om de oren geslingerd dat men dit of dat verwacht van je, dat je eigenlijk niet teveel moet afwijken van de rest en dat je het best een huisje, boompje, kindje-leven gaat leiden.
In plaats van onze dromen na te jagen gaan we de dromen van anderen vervullen.
Begrijp me niet verkeerd: Ik wil zeker en vast de dromen van mijn kinderen of partner helpen te verwezenlijken, maar tegelijk ik heb ik eigen dromen die ik wil uitvoeren.


Ik wou dat ik minder hard gewerkt had.”

Het is heel normaal om 38u per week te werken, het liefst zelfs meer. Want dan zijn we pas productief.
Het is een idee die zodanig zit ingebakken dat het het (nieuwe) normaal is geworden. “Maar ’t is een harde werker” is een uitspraak die we geregeld horen. Als de dochter met een nieuw lief afkomt met een gezicht vol tattoo’s en tante kijkt wat raar volgt veelal de opmerking: “Maar ’t is een harde werker”. Enfin, je begrijpt wel wat ik bedoel.
Maar is hard werken wel zo’n goeie eigenschap? Ze is volgens mij zo goed als ze slecht is.
Het is niet omdat ik een plein vol tomatenplanten heb dat ik veel tomaten heb. Net zomin dat als ik maar een paar tomatenplanten heb ik sowieso een kleine oogst heb.
Alles hangt af van de manier van werken. Je kan perfect productief zijn door maar vier uur per dag te werken. En daar is helemaal niets mis mee.

“Ik wou dat ik mezelf gelukkiger had laten zijn.”

1 op 10 belgen zitten dagelijks ongelukkig op hun werk. Kan je je inbeelden?
Begin 2018 waren er in België 4.722.400 mensen aan het werk. Dat wil dus zeggen dat er dagelijks een dikke 470.000 mensen ongelukkig uit hun bed stappen omdat ze moeten gaan werken. En de cijfers liegen er niet om. Het is in stijgende lijn!
Ik kan je zeggen. Ik ben in de laatste 2 jaar van mijn functie met “verantwoordelijkheid” ongelukkig geweest. Men mocht mij met een gerust hart meetellen bij die 1 op 10.
Daarom was het tijd om de stap te zetten en te demoveren (demoveren is het omgekeerde van promoveren).
Je moet er goed over nadenken, het vraagt moed en er zijn mensen die je niet meer of anders gaan bekijken. Maar laat het zo zijn.
Kortom, denk eraan dat het uw leven is en dat het de bedoeling is dat u gelukkig bent op het einde van de rit. We krijgen geen herkansing!
Je hoeft niet het leven voor een ander te leiden …
En laat mij nu voor eens en altijd duidelijk stellen dat minder werken niet gelijk is aan luiheid.

Een gedachte over “Minder werken is geen schande

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.